بهرام نورائی
منم موسیقیِ متنِ لحظه هات
اگه زندگیت یه فیلم بر اساسِ واقعیته
با دلت بهم گوش کن ، زندگی تپشِ وسطِ سینته
نه غریبه ام نه سَرکرده
من عیناً تکرار میشم بازم اگه زمان برگرده
منم موسیقیِ متنِ لحظه هات
اگه زندگیت یه فیلم بر اساسِ واقعیته
با دلت بهم گوش کن ، زندگی تپشِ وسطِ سینته
نه غریبه ام نه سَرکرده
من عیناً تکرار میشم بازم اگه زمان برگرده
نه پشیمونم نه شرمنده
منم هذیون یه دنیایِ تَب کرده
من دنیامو خودم آفریدم
زمانشم طول میکشه تا آخرین دَر
من یعنی اولین تولد تا آخرین مرگ
من یعنی اولین جوونه تا آخرین برگ
اونی که مغز هست وسط کَلَش
میبینه منو وقتی صفحه برگشت
اونی که مغز هست وسط کَلَش
میبینه منو وقتی صفحه برگشت
اونم که بی مغزه بگو بهش
که پیدام میکنه توویِ عمقِ فکر بچه ـَش
بذار راکد بمونن بذار بهم پُشت کنن
من انتخاب کردم که دَرد بکشم و رُشد کنم
حتی توو زمستون مِث سَرو سبز و تازه
زندگی توو شهر گخِ منو مایید (مخ منو گ*یید)
انداختنم زندان که بِکِشنم پایین
همه میگفتن باید ساخت آره باید ساخت
از منو زندگیم فیلم
اینا رو گفتم که بدونی
تو رستمی توو یه شاهنامه ی خالی
ما با هم فرق داریم من یاغی ام و تو
یه نون به نرخِ روز خورِ جا*شی مثِ بقیه
من اندیشه ام تو یه مُد ، من زندگیم توو هر لحظه اش
هم مسیر بوده و هم مقصد
خوش به حال اون که باهام موند و درکم کرد
وای به حال اونکه دُگم (متعصب) بود
ترسید از تغییر و ترکم کرد
من امشب می خوابم ده سال قبل صبح پا میشم
و می نویسم زِدِت رو (زدِ تو رو) که باز تولید می کنی
همون فرهنگ ت*می رو که من قربانیشم
نه محدودم به زمان و مکان
نه حل میشم وسط حماقت عَوام
تو خوشحالی از اینکه یه روز میمیرم
در حالی که هر روز تولدمه توویِ مغز آدما
مخ تو ریشه ـَس من یه ایدم
جوونه می زنم تووت
باورم کن کافیه بری توو فکر
توو سکوت تا ساخته شم از نو
می خوای صفحه بشم بچرخم
یا رنگ بشم نقش ببندم روی دیوار
انگشت اشارم روی کَلته
چون ریشه ی مشکل اینجاست
من ساکن همین ریشم
از اینجا نمیرم هیچ وقت
به من میگن هیپ هاپ
دیدگاهتان را بنویسید